sneeuwsporen

Niet dat ik ga klagen. Geef die gasten van de NMBS een pintje en een klopje op de schouder. Doe zo voort, mannen. De obsessie met punctualiteit de dag van vandaag loopt toch wat uit de hand.

Bon, ik dartel nog maar net rond in de wondere wereld van de pendelaars maar mijn naïeve enthousiasme van de eerste dagen ("joepie, er liggen nog krantjes!") is toch al een beetje bekoeld. Sinds vorige maand neem ik de trein tussen Leuven en Brussel-Noord, een ritje dat - och God - amper twintig minuutjes zou mogen duren. Zoals het de NMBS betaamt - consequent of course - trekken zij zich weinig aan van iets onbenulligs als tijd. We kunnen er iets van opsteken ...

Soms durf ik mij toch laten gaan in een luwte van - menselijke, enfin - emoties. Dan loop ik vloekend op mijn monstertalons richting de tram die toch voor mij neus zal vertrekken of mis ik mijn trein omdat ik naïef reken op de onvermijdelijke vertraging die dan net moet uitblijven. Geen nood, Laura. Lees een boeksje. De wereld draait al snel genoeg.